In het vorige bericht staat mijn recensie over het boek ‘Eerlijk over yoga’ van William Broad. Gelukkig krijg ik er veel reacties op. Het boek leeft en dat is goed nieuws. Eerlijk-over-yoga

Wat me opvalt in de reacties is hoe makkelijk mensen iets als een feit aannemen. Dat gebeurt bijvoorbeeld ook in de recensie over het boek in Yoga Magazine! Kennelijk is de behoefte aan waarheden, zekerheden groot, maar de vraag is of je die in dit boek gaat vinden. Graag vertel ik daarom nog wat meer over (medisch) wetenschappelijk onderzoek. Hopelijk draagt dat een beetje bij, aan een wat mildere en meer open houding tijdens het lezen.

Ik schreef al dat ik bezig ben met een studie fysiotherapie en dat dat vak, net als yoga, lang niet door iedereen even serieus werd genomen. Dankzij wetenschappelijke onderzoeken is daar grote verandering in gekomen. Dit betekent ook dat wij in de schoolbanken wekelijks alle kanten van wetenschappelijk onderzoek belichten – en bijvoorbeeld criteria leren hanteren.

Criteria voor wetenschappelijk onderzoek

Als je ergens van overtuigd bent, dan vind je volop bewijs voor die overtuiging. Maakt dat je overtuiging tot een feit, een waarheid? Nee. Hoe goed je je best ook doet om werkelijk objectief te zijn, dat valt niks mee. Gelukkig bestaan er lijsten met criteria, zoals de Pedro- en de Delphilijst. Zij helpen ook om medische wetenschappelijke artikelen te beoordelen. Het komt er op neer dat onderzoek zo ‘blind’ mogelijk gebeurd, zonder enige subjectieve beïnvloeding.Wat zouden de artikelen in Eerlijk over Yoga boek scoren?

Schermafbeelding 2013-05-28 om 08.50.16

De Pedro-lijst om de kwaliteit van medisch onderzoek te meten

Zero points

In het kader staat de Pedrolijst. Als je ja kunt antwoorden op een vraag, levert dat 1 punt op. Minder dan 3 punten betekent dat onderzoek geen wetenschappelijke kwaliteit heeft. In het boek worden sowieso weinig onderzoeken aangehaald, maar vooral verhalen. De onderzoeken die worden aangehaald hebben veelal geen directe relatie met yoga en de onderzoeken die dat wel hebben zouden – helaas helaas – veelal nul punten halen. Dat is ook de reden dat ze niet in een database als PubMed te vinden zijn. Is er dan helemaal geen wetenschappelijk bewijs over yoga?

Steeds meer bewijs

Gelukkig komt er steeds meer goed onderzoek naar yoga. Een voorbeeld daarvan is artikel van Rocha et al (2012). Dat kun je volledig op internet lezen. Hiernaast een samenvatting. Ook hier overigens blijft de vraag … wat kun je met wetenschappelijk onderzoek?

Het komt wel goed met het bewijs

Het komt wel goed met het bewijs

Zelfs goed wetenschappelijk onderzoek is niet heilig

Nieuwsgierig geworden naar de zin en onzin rondom wetenschappelijk onderzoek? Neem dan de tijd om het filmpje te bekijken van Prof.dr. Yvo Smulders, hoogleraar Interne Geneeskunde: https://www.youtube.com/watch?v=PRiSlU1ucqI. Heerlijk droog daagt hij zijn publiek uit om niet blind te varen op wetenschappelijk ‘bewijs’. Zelfs bij goed wetenschappelijk onderzoek is het bijvoorbeeld maar de vraag of de patiënt in de stoel tegenover de arts overeenkomt met de patiënt uit het onderzoek. Grosso moddo is dat zo in 10% van de gevallen. Waar vind je de waarheid dan?

Wijsheid ontwikkelen

Ik herken de behoefte aan waarheden – want die geven zekerheid en vertrouwen. Die behoefte kan echter ook wat blind maken en ons juist wegleiden van wijsheid. Ik hoop dat bovenstaande helpt bij die milde, open leeshouding die zo waardevol is als je wilt leren.

Advertenties

Eerlijk-over-yogaIk raad elke yogi aan om Eerlijk over yoga te lezen. Niet om zijn wetenschappelijke pretenties wel omdat het een aanzet kan zijn tot vooruitgang.  

Wetenschappelijk, wetenschappelijker, wetenschappelijkst

De wetenschappelijke pretenties van het boek zijn erg groot. Op de achterkant van het boek staat ‘In Eerlijk over yoga gaat William J. Broad op zoek naar de wetenschap achter yoga. Elders in het boek staat ‘Dit boek […] ontwart meer dan een eeuw aan wetenschappelijk onderzoek.’ Als lezer verwacht je hierdoor nogal wat. Je verwacht overzichten met onderzoeksresultaten en liefst concrete conclusies. Helaas. Het boek staat vol met verwijzingen naar onderzoeken, maar die zijn eigenlijk nooit wetenschappelijk. Veel vaker gaat het om single cases of indrukken van vermoedelijk kundige mensen.

Leg het boek om deze reden niet weg, zet wel je gezond boerenverstand op volle sterkte en lees het als meningen over het yogawel en -wee.

Van hersenbloeding tot seksles

Wat het boek interessant maakt, is dat er een soort ordening ontstaat in de krachten en klachten dankzij yoga. Aan de hand van zeven thema’s die variëren van letsel tot seks komen ze langs. Uiteindelijk is het vooral het hoofdstuk over letsels dat indruk maakt. Het laatste dat je immers wilt als yogadocent en –leerling, is dat yoga resulteert in letsel.

Anderhalf jaar geleden zocht ik voor mijn fysiotherapiestudie naar wetenschappelijke artikelen over letsels als gevolg van yoga. Ik kon er in belangrijke databases als pubmed niet eentje vinden. William Broad blijkbaar ook niet. Hij vult het hoofdstuk daarom vooral met de resultaten van gesprekken met mensen. Hij komt zo tot voorbeelden als:

  • een jongeman die dagen achtereen urenlang op zijn hielen zat en daardoor problemen met traplopen kreeg
  • een 42-jarige vrouw die in slaap viel tijdens de zittende vooroverbuiging, paschimottanasana en daardoor de zenuwen in haar been beschadigde
  • een 28-jarige vrouw die een beroerte kreeg door op haar hoofd te balanceren met haar nek ver naar achteren gebogen

De voorbeelden betreffen vrij extreme situaties en steeds single cases. Dit zegt weinig.

Een brede conclusie die voorzichtig getrokken wordt is dat vooral extreme eindstanden van de nek een verhoogd risico op een hersenbloeding met zich meebrengen. In de chiropractie – waarbij de therapeut de beweging maakt (riskanter dus) – is uitgebreid onderzoek gedaan naar dit letsel, maar er is nooit eensluidend bewijs gevonden. Slachtoffers zijn mogelijk ‘high at risk’ en letsel had op korte termijn ook kunnen ontstaan tijdens het over de schouder kijken in de auto, het liggen met het hoofd in de wasbak van de kapper of tijdens het witten van een plafond. Een dergelijke conclusie creëert bij de lezer makkelijk angst en daar is niemand volgens mij bij gebaat. Voor een goede docent is gebrek aan coördinatie in de nek overigens makkelijk waar te nemen.

Als lezer kun je het beste kennis nemen van de voorbeelden en verder bladeren. Er wacht immers nog een hoofdstuk over goddelijke seks.

Sex sells

‘Sex sells’ dacht William Broad vast, want hij geeft seks een prominente plek in en op het boek. Aan die prominente plek is weinig verkeerd natuurlijk, in tegendeel. Ik mis helaas wel een beetje de link met yoga. Die mevrouw die een orgasme heeft van twee uur, oefent vast nog veel meer dan yoga. Gelukkig voor William komt hij desondanks tot grote inzichten: ‘Ik deed al tientallen jaren aan yoga, maar nu […] besefte ik dat de structuur van de meeste lessen – toevallig of opzettelijk – gericht was op de weergave van een van de elementairste van alle menselijke ervaringen’. Een yogales doet hem denken aan een vrijpartij. Even later onderstreept hij zijn inzicht en heeft het over zweet in de yogales, kleding die uitgaat en ademhaling die sneller wordt.

Je kijkt ineens heel anders naar een yogales, maar zelfs een gemiddelde voetbaltraining wordt een sexy aangelegenheid. Met zijn warming-up en cooling-down en ergens daartussen het hoogtepunt, de climax met veel zweet en zwaar ademen en soms zelfs een jack dat uit wordt getrokken.

De auteur heeft weliswaar veel moeite om koers te houden, maar zou dit boek yoga desondanks verder kunnen helpen?

Leve de vooruitgang

Een fysiotherapeut werd 20 jaar geleden door weinig artsen serieus genomen, vooral omdat er veel aangerommeld werd. Dat is nu anders, mede dankzij wetenschappelijk onderzoek en kritische zelfreflectie. Dit boek lijkt me een krachtig oproep om gerommel in yogaland uit te bannen en aan zelfreflectie te doen. Omdat je daar als yogi alleen maar voorstander van kan zijn, is het goed om voeling te houden met de materie die in dit boek langs komt.

Gert-over-yoga-Foto

Wil je Critical Alignment beter begrijpen? Dan raad ik je dit uitgebreide interview met leraar Gert van Leeuwen aan:

http://www.criticalalignment.nl/nl-NL/pages/101/Gert-van-Leeuwen.aspx

3-minuten-scan

Waarom een scan doen? Om jezelf te resetten en om te weten hoe het echt met je gaat. ‘Moet ik dan minder gaan doen?’ is een vraag die ik regelmatig krijg. Die vraag kan ik natuurlijk niet beantwoorden. Ik zal reageren met een antwoord als ‘alleen als je daar behoefte aan hebt’ of ‘je moet doen wat werkt’.

Het blijkt nog niet zo eenvoudig om te weten waaraan je behoefte hebt. Terwijl het eigenlijk best wel eenvoudig is – als je maar kunt luisteren naar lijf. De 3-minutenscan helpt hierbij.

Eerst ga je met je aandacht naar die buitenste vaak stormachtige laag. Die hoef je niet te veranderen, maar hem herkennen helpt je om dichterbij jezelf te komen en je beslissing minder te laten afhangen van vluchtige belangen. De reset aan het einde van de scan zorgt voor verbinding met je goede intenties en commitments.

Als je vandaaruit opnieuw naar je vraagstuk kijkt, vind je je antwoord veel makkelijker.

Burn-out check

De drie symptomen

Mensen met een burn-out laten de volgende drie symptomen zien:

1. Emotionele uitputting
Ze voelen zich letterlijk ‘eindeloos’ moe. Dit uit zich in minstens twee van de volgende klachten: pijn in de spieren, duizeligheid, spanningshoofdpijn, slaapstoornis, niet in staat om te ontspannen, prikkelbaarheid en dyspepsie (maag/darmbezwaren).
 
2. Depersonalisatie of distantie
Ze hebben een cynische, negatieve en onverschillige houding ten opzichte van (een groot deel) van hun omgeving.
 
3. Verminderde persoonlijke bekwaamheid
Ze voelen zich minder competent en hun zelfbeeld wordt steeds negatiever.
 
Eigenschappen
Mensen met onderstaande eigenschappen zijn kwetsbaar. Als de belasting door bijvoorbeeld werkdruk of ziekte verhoogd is, hebben zij een verhoogd risico op een burn-out.
  • Neiging tot perfectionisme
  • Hard werkend
  • Plichtsgetrouw
  • Toegewijd idealisme
  • Ambitie
  • Behoefte zichzelf te bewijzen
  • Doelgerichtheid
  • Moeite met nee zeggen
  • Eigen grenzen niet kennen
  • Moeite met delegeren

Hopelijk helpen deze inzichten je om een burn-out bij jezelf of een naaste te voorkomen. Twijfels? Ga liever een keer teveel naar een huisarts, dan een keer te weinig.

Met dank aan de colleges over burn-out bij Thim van der Laan.

Uitnodiging Yogapresentatie

Uitnodiging Yogapresentatie

Gisteren was de eindpresentatie van mijn yogalerarenopleiding. Na een best wel wervelende intro hield ieder van ons vijf een persoonlijk verhaal.

Mijn verhaal ging over pratyahara. Pratyahara is de verstilling van de zintuigen. Hoewel dit aspect van yoga soms wat ondergesneeuwd lijkt te worden door al die andere facetten, vormt het voor mij de kers op mijn yogataart. Het is dan ook altijd aanwezig als ik yoga doe.

Dat heeft vast alles te maken met de jaren dat ik als wijnschrijfster werkte, met dagen waarop ik 80 wijnen op een dag proefde. Met mijn zintuigen ging ik dan op zoek naar de kwaliteit van een wijn, zijn kracht of charme. Het was werk dat me veel plezier gaf. Het paste ook bij me, in de zin dat je op mijn voorhoofd een stempel hoog sensitief kunt vinden. Je zou het ook licht geraakt kunnen noemen. Als kind kon je me uit de woonkamer naar mijn moeder in de keuken horen roepen; ‘mama er brandt iets aan’.

Het zo volop met mijn zintuigen bezig zijn gaf me plezier. Inmiddels vraag ik me af of het me ook het gevoel gaf dat ik zinnig bezig was. Vergelijkbaar met het fanatiek op een scherm gericht zijn, waarbij de ogen als zintuig een topprestatie leveren. Zou je zintuig kunnen vertalen als instrument voor (de) zin. Ik ben er nog niet uit, maar dat werken op smartphones, tablets en pc ziet er altijd wel zinnig uit en geeft best een zinnig gevoel.

Iedereen zal bekend zijn met vierkante ogen na een dag computeren. Na dagen vol met wijnproeven had ik daarbij een driehoekige neus en zeskantige keel.

Schermafbeelding 2012-12-17 om 12.25.54

CD met daarop Gert’s uitgebreide pratyahara-oefening

Wellicht is het daarom, dat ik 3,5 jaar geleden zo opleefde van de pratyahara-oefening tijdens de yogaweek van Gert (van Leeuwen) in Frankrijk. Het was een van de redenen dat ik verkoos om de lerarenopleiding bij hem te gaan doen. De oefening bestaat uit het tot rust brengen van de dynamiek in de ogen. Vanuit een algehele lichamelijk rust lukt het goed om de ogen niet meer heen en weer te laten schieten, maar ze rustig in het midden te houden. Door vanuit een afstand de ogen waar te nemen – de achterkant van het hoofd is daar een goede plek voor – wordt ook de focus in de ogen milder, minder. Als je dan je ogen opent en naar een punt kijkt zonder de focus er opnieuw in te brengen valt op dat je veel breder ziet. Tegelijkertijd valt de mentale rust op. De ogen reageren blijkbaar op mentale bewegingen en andersom. Dat is ook een bekend fenomeen in de REM-slaap, waarin de Rapid Eye Movement gepaard gaat met allerlei hectiek in de hersenen. Op vergelijkbare wijze kun je oren, neus, keel en zelfs huid tot rust brengen. Een uitgebreide oefening kun je vinden op de meditatie-cd van Gert.

De oefening van Gert luister ik met grote regelmaat, maar onbewust heb ik het ook altijd toegepast tijdens de asana’s, de houdingen. Bijvoorbeeld door de ogen te sluiten. Een tijd heb ik zelfs asana-series gedaan met oordoppen in. Door me af te sluiten voor alle indrukken van buiten kon ik me volop richten op mijn innerlijke ervaringen.

Voorpret. Ons thema was 'transformatie dankzij de lerarenopleiding'. Bij mij de transformatie van wijnjuf naar yogajuf

Voorpret. Ons thema was ‘transformatie dankzij de lerarenopleiding’. Bij mij van ‘wijnliefhebber’ naar ‘yoga- én wijnliefhebber’

Even een uitstapje: als kind bedacht ik een spel. Ik probeerde te luisteren naar pratende mensen zonder te begrijpen. Ik was nieuwsgierig hoe het Nederlands zou klinken voor buitenlanders. ‘Doe is’, zou Gert nu zeggen. Dat is nog eens verstilling. Het is me tot nu toe verschillende keren gelukt. Zo gewoon is het blijkbaar om te ontleden en te willen begrijpen. Maar terug naar de yogamat.

Nu ik leraar ben probeer ik de ervaringen in mijn innerlijke wereld te delen met de mensen buiten me en ik wil inspelen op hetgeen ik bij mijn leerlingen zie. Dit verbinden en overbruggen lukt alleen met veerkrachtige zintuigen die makkelijk heen en weer bewegen tussen verstilling met een breed blikveld en focus met een puntige blik. Dat is niet altijd makkelijk, maar als het lukt geeft het me een grote kick! Die kers op de taart dus.

Graag wil ik hier nogmaals alle bijzondere docenten bedanken: Gert, Heiltje, Paul en Jacoline. Verder natuurlijk Freerk en Maup en Jet – die gistermiddag ook zo genoten, mijn studiegenoten met wie ik de presentatie deed: Zita, Mila, Charles en Tanje and last but not least mijn vrienden die altijd hun nadrukkelijke interesse in de opleiding toonden: Ellen, Stéphanie, Marten, Olav, Jur, Lisanne en Cathelijne. Met jullie is het nog veel mooier. Dank!

Ogen met veel focus

Met wie ontstaat verbinding en waarom?

 

De lessen Critical Alignment Yoga (CAY) in Laren beginnen volgende week en de eerste vragen zijn er al. Vragen over dat woordje Critical. Dit roept bij mij een grote glimlach op, want wat heb ik er lang vragen over gehad. Nu kan ik zeggen … you will learn to love it later.

Een uitlijning zonder stress

De vraag der vragen is: wat gebeurt er met de uitlijning van een lijf als de spierspanning veroorzaakt door stress minder wordt? Daarbij hoort de vraag: wat gebeurt er dan in een gewricht? Het gewricht zal beweeglijker worden en dat zorgt ervoor dat de structuren rondom het gewricht meer informatie krijgen en dus gevoeliger worden. En dat lieve luisteraars, dat doet nogal wat met je lijf. Het maakt de weg vrij, naar een heel ander lichaamsgevoel, eentje waarin dynamiek en stabiliteit samenvallen en dwangstanden als vanzelf verdwijnen. Dit is het begin van een uitlijning waarin je je lijf als een geheel kunt ervaren. En dat, dat brengt rust van je tenen tot je kruin en een diep gevoel van landen en thuis komen.

De gouden middenweg voor iedereen

Is dat totale lichaamsgevoel voor iedereen weg gelegd, ook als je 80 bent, een handicap hebt, gewoon niet zo lenig of een beetje scheef gegroeid? Waarom niet? De enige ingewikkelde voorwaarde is eigenlijk dat je een Critical Alignment vooral niet als een doel moet zien. Het is iets dat ontstaat als gestreste structuren ontspannen en het lichaam zijn natuurlijke, stabiliserende krachten aanspreekt. Dat kan iedereen. Dan blijkt dat het niet nodig is om jezelf een houding te geven en dat je je vrij mag voelen. Het is heus even wennen om jezelf geen houding te geven. Vertrouwen daarin groeit en groeit, als je die lichtere uitlijning maar vaak genoeg ondervindt … in een lesje yoga natuurlijk 🙂

Nog een paar kronkels …

Andere yogastijlen

Cobra’s met de schouders bij de oren, heldhoudingen met een knik in plaats van een boog in de onderrug … Het doet me inmiddels pijn als ik yogi’s zo zie staan. Zoek voor de aardigheid eens afbeeldingen op internet met de zoekterm ‘virabhadrasana I’. Au.

Kun je je lichaam als één ervaren als je niet Critical Aligned bent? Die vraag lijkt me veel zelfonderzoek waard. Wat ik inmiddels ervaar, is dat het lichaam zichzelf weg van die kritische uitlijning houdt als er teveel stress in vast zit. De vraag wordt dan dus: hoe diep kan je jezelf ervaren als je stress niet kan of wil loslaten? Heus wel een beetje, maar het kan lekkerder!

Kritisch mediteren

Voor een ras-yogi zijn de asana’s (de houdingen) een voorbereiding op meditatie. Hoe ziet dat eruit bij CAY? Een cay-leraar zal ter voorbereiding van een meditatie lang bezig zijn om het lichaam kritisch dus zo licht en ruim als mogelijk uit te lijnen. Dan blijkt het namelijk een peulenschil om tien of twintig minuten te zitten zonder allerlei verstoringen. Dan ervaar je bovendien nog intenser hoezeer lichamelijke spanning zorgt voor mentale verstoringen. Meditatie is dan helemaal geen gedoe meer, maar gewoon een episode van zijn alleen maar zijn.

Beter woord?

De eerste vraag tijdens mijn eerste lerarenles van Gert was ‘waarom koos je nou voor dat woord ‘Critical’?’. Tot op de dag van vandaag zoek ik naar een beter woord. ‘Restorative Alignment’ klinkt best goed. ‘Balanced Alignment’ ook. Maar dekt het de lading? Nee, ‘Critical’ durft verder te gaan en waarom zou je niet verder willen gaan?

Rolletje

Aan begin van de meeste CAY-lessen ga je liggen op een rolletje en/of een stripje. Dit zijn twee van de bekende cay-tools. Het rolletje en/of stripje leg je onder je rug op plekken waar veel lichamen chronisch gespannen spieren hebben. Waarom? Om te beginnen zorgt de liggende houding voor een warming up. Je gaat van de doe-modus naar de zijn-modus*. Juist omdat de tool je heel direct confronteert met chronisch spanning, ben je binnen mum van tijd uit je hoofd weg. Je neemt nog even geen houding aan, juist niet, het hulpmiddel nodigt je uit om optimaal te ontspannen. De tools geven je vervolgens de mogelijkheid om in te zoomen op een segment, op wervelniveau zelfs. Vooral als je lichaamsbewustzijn nog niet zo groot is, dan lukt je dat niet in een asana. Met de tools is het een fluitje van een cent.

Stripje

* Zindel Segal introduceerde de doe- en zijn-modus voor zijn Mindfulness-Based Cognitive Therapy. Graag sta ik binnenkort uitgebreider stil bij deze modi, want het lijkt me een van de grote krachten van yoga: ‘doen in de zijn-modus’.

‘Ja ja, ademen naar mijn voet.’ Dat dacht ik lang als iemand zoiets tegen mij zei. ‘Mijn longen reiken tot aan mijn middenrif en zuurstof komt via mijn bloed elders in mijn lijf terecht.’ Daar is mijn mening niet over veranderd, maar, maar, maar over dat ademen naar de voet of – iets vaker gehoord – nek, schouder, heup ben ik anders gaan denken.

Wat ik al wist, is dat de buik mits hij in zijn sas is, graag mee beweegt met de ademhaling. Bij jonge kinderen kun je prachtig observeren dat die beweging meer is dan een referred movement. Andersom ken ik ook de technieken waarbij het actieve gebruik van de buikspieren de cadans van de ademhaling beïnvloedt. Allemaal fijn – maar ademhalen in mijn voet?

Pranayama

In yoga vallen de ademhalingsoefeningen onder pranayama. Ayama kun je vertalen met beoefening of beheersing, maar prana niet met adem. Ik word zelfs een beetje knorrig als ik weer iemand prana letterlijk als adem hoor vertalen. Iets in mij komt in opstand, prana is namelijk zoveel meer en zoveel waardevoller. De meer gebruikelijke vertaling van prana is levensenergie, maar goed bij dat woord haakt de al te nuchtere yogi af. Voor die mensen is er ook een meer westerse kijk. Prana zou je de samenhang tussen adem, hartslag en het lymfesysteem kunnen noemen. Bij het uitademen daalt de hartslag bijvoorbeeld. In het westen heet de regulatie van die samenhang homeostase. Ik denk dat er weinig verschil is tussen homeostase en prana. Nou goed, toch een nuance. Binnen goede yogamuren leer je om prana te herkennen, het in harmonie te brengen en het vervolgens te waarderen. Maar ademen in je voet?

Okay dan

Het is me nooit lekker uitgelegd dat ademen naar mijn voet of uhm ik was met mijn aandacht ergens anders. Dat is minstens zo waarschijnlijk. Nu dan een poging om de vinger er zelf op te leggen. Daarvoor maak ik eerst een stapje terug naar de mechaniek van ademen. Die is fascinerend. Het diafragma, de grote ademhalingsspier in je middenrif spant zich aan en je ademt in. Nog een keer: de spier contraheert en je longen vullen zich met lucht en je borstkas en buik zet uit. Nog een keertje: de spier trekt samen – en je ervaart ruimte. Dat is nogal uniek. Al die mensen die kampen met overbelasting klagen toch vooral over gespannen spieren in bijvoorbeeld de schouders die juist het gevoel van een corset of al te strak harnas geven.

Kracht én ruimte in de core

Op een andere plek in mijn lichaam gebruik ik de mechaniek al lang, namelijk in de buik, in de zogenaamde core. Een krachtige core is een groot ding, niet alleen binnen yoga en pilates maar ook binnen fysiotherapie. Voor een stevige core span je je MTA aan, oftewel de grote buikspier die links van je rug begint en over je buik naar de rechterkant van je rug loopt. Het is redelijk eenvoudig om deze spier te leren aanspannen, zonder daarbij het gevoel van ruimte te moeten opgeven. Sterker binnen critical alignment yoga sta je elke les stil bij deze koppeling van een stevige core en een sensatie van ruimte en ontspanning in je buik. Bij pilates en fysiotherapie houden ze het bij het eerste – helaas. Maar dat terzijde.

Nu nog de voet

Overal in je lichaam kun je het mechanisme van ademhaling toepassen! Je initieert een uitdijende beweging, een beweging van expansie en ruimer worden. Doe het in je hand en je vingers zullen zich iets uit elkaar bewegen en zich wat strekken. Adem je uit dan buigen de vingers en bewegen naar elkaar toe. Het doet denken aan de techniek die wel bij bodyscans gebruikt wordt. Daarbij lig je languit op je matje en wordt gevraagd om je kuit aan te spannen en te ontspannen en dan je bovenbeenspieren enzovoort.

Vertrekpunt is expansie

Bij een bodyscan is het vertrekpunt het aanspannen. Bij de techniek van ademen in je voet (heup, oksel of schouder) is de insteek het verlengen van spieren en dus het opener worden. Dat verlegt de aandacht en dus het gevoel erbij essentieel anders. Overigens heb ik het over minimale bewegingsuitslagen die je makkelijk kunt toepassen in elke houding. Neem een willekeurige yogahouding zoals de hond. Hierbij komen nogal wat plekken met chronische spanning aan het licht. Bijvoorbeeld tussen de schouderbladen. Door hier nu juist met dat ademhalingsmechanisme van expansie en verruimen naar toe te gaan, gebeurt er veel, heel veel.

Als iemand nu nog tegen mij zegt ‘adem naar je voet’ is er dus niks meer dat in opstand komt. Sterker ik maak een vreugdesprongetje van binnen. Joepie, ademen in mijn voet!

Advertenties